Wspolczesna architektura
Uniformizm architektoniczny, mało efektowne architektoniczne kliny epoki socrealistycznej odeszły jak się zdaje już między karty słusznie minionej historii naszego kraju, zwłaszcza że ten okres nie był szczególnie dla polski okresem którym można się chwalić na arenie międzynarodowej. W latach 90. architektura stopniowo zaczęła zmieniać swe oblicze. Dzisiaj nie buduje się już betonowo-stalowych siermiężnych konstrukcji, które bardziej przypominają bunkier, niż budynek mieszkalny czy szkołę jaka ma służyć społeczeństwu. W historii architektury współczesnej, architektury po upadku komunizmu, można wyróżnić trzy podstawowe okresy. Pierwszy, bliższy był jeszcze socrealistycznej strategii architektonicznej, wciąż odbijały się w polskiej architekturze echa projektów, których nie zdążono zrealizować w PRL. Później zauważyć można znaczne ożywienie architektoniczne, coraz ciekawsze koncepcje zabudowy miejskiej wdrażano w życie. Pod koniec lat 90. architektura w Polsce wreszcie osiąga światowy poziom, buduje się według najlepszych wzorców, często inspiracje płyną z amerykańskiej wielkomiejskiej zabudowy, powstają w końcu w stolicy szklane wysokie wieżowce.